Strona główna OIL

   


 
Marian Jacek Tulczyński
1910 - 1987

      Urodził się 23 sierpnia 1910 roku w Skierniewicach, tam też ukończył szkołę średnią. W 1930 roku rozpoczął studia medyczne na Uniwersytecie Karola w Pradze; z powodu trudności finansowych przeniósł się na II rok studiów na Uniwersytet Stefana Batorego w Wilnie, a następnie na IV rok na Uniwersytet Warszawski. Dyplom lekarza otrzymał w 1937 roku. Pracował w Klinice Chorób Wewnętrznych u prof. Witolda Orłowskiego, gdzie był zatrudniony już jako student. Zmobilizowany w 1939 roku brał czynny udział w walce z Niemcami. Jako członek ZWZ, a później AK, brał udział w Powstaniu Warszawskim, prowadząc razem z żoną punkt opatrunkowy na Ochocie.
      Po wyzwoleniu był lekarzem w Głównym Urzędzie Morskim oraz ordynatorem w Szpitalu Zakaźnym w Gdańsku. W 1946 roku wrócił do Warszawy, gdzie został zatrudniony w II Klinice Chorób Wewnętrznych UW, a następnie w I Klinice AM. W 1948 roku obronił pracę doktorską; habilitował się w 1951 roku.
      Od 1 stycznia 1954 roku objął kierownictwo I Kliniki Chorób Wewnętrznych AM w Białymstoku, którą organizował od podstaw. Profesor był człowiekiem głębokiej wiedzy o ukształtowanych poglądach jakie wyniósł z kliniki prof. Witolda Orłowskiego. Ta szkoła, zwłaszcza w zakresie diagnostyki, obowiązywała w klinice kierowanej przez prof. Tulczyńskiego. Był wspaniałym diagnostą stawiającym rozpoznanie niejednokrotnie przy łóżku chorego, na podstawie starannie zebranego wywiadu i bardzo szczegółowego badania przedmiotowego. W sposób szczególny dbał o czystość i staranność języka polskiego. Był wzorem dobrych manier i sposobu bycia.       W 1955 roku uzyskał tytuł profesora nadzwyczajnego.
      Prowadził też ożywioną działalność wydawniczą. Już w 1946 roku był redaktorem naukowym w Instytucie Naukowo-Wydawniczym, przekształconym następnie w Państwowy Zakład Wydawnictw Lekarskich. Wydał bardzo nowoczesny "Podręcznik badań laboratoryjnych". Był redaktorem naczelnym "Wiadomości Lekarskich". Redagował również "Problemy Współczesnej Medycyny Wewnętrznej". Był członkiem Rady Naukowej PZWL i Komisji Wydawniczej VI Wydziału PAN.
      W 1958 roku, gdy władze AMB zażądały by przeniósł się na stałe do Białegostoku, Profesor wrócił do Warszawy by kontynuować tam prace w wydawnictwach. Został również ordynatorem oddziału chorób wewnętrznych w Szpitalu Grochowskim, a następnie objął Klinikę Chorób Wewnętrznych w Instytucie Gruźlicy. Na emeryturę przeszedł w 1980 roku.
      Zmarł 27 września 1987 roku. Został pochowany na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie.

Ryszard Grabowski

Biuletyn nr 5/2011 - pismo Okręgowej Izby Lekarskiej.
Wydawca: Okręgowa Rada Lekarska w Białymstoku.
Dla członków izb lekarskich bezpłatnie.

Wstecz  
W górę ekranu  
Copyright (c) 2004-2020